Firma wie, że obecna organizacja pracy przestaje wystarczać. Informacje krążą w mailach i arkuszach, zespół dopytuje o statusy, a każda zmiana wymaga ręcznych uzgodnień. Pojawia się decyzja: potrzebujemy systemu albo rozbudowy tego, który mamy.
Następny krok to zwykle lista funkcji. Tymczasem rozwój systemu w firmie łatwiej zacząć od jednego procesu: opisać jego przebieg, ograniczenie, właściciela i oczekiwany rezultat. Dopiero z takiego opisu wynika pierwszy zakres prac.
Lista funkcji to jeszcze nie zakres
Zapytania, które do nas trafiają, zwykle mają postać długiej listy: baza klientów, kalendarz, panel pracownika, raporty, powiadomienia. Każdy z tych elementów jest zrozumiały. Lista nie mówi jednak, który z nich rozwiązuje najbardziej dotkliwy problem ani w jakiej kolejności je budować.
Funkcja odpowiada na pytanie „co system ma umieć”. Proces odpowiada na pytanie „co ma się wydarzyć w firmie, kto za to odpowiada i po czym poznamy, że się udało”. Bez tej drugiej odpowiedzi trudno porównać oferty, a jeszcze trudniej ocenić, czy wdrożenie przyniosło zmianę.
Wybierz jeden proces, nie cały system
Na początek wystarczy jeden proces. Dobry kandydat to miejsce, w którym praca regularnie się zatrzymuje: ktoś czeka na informację, przepisuje dane z jednego narzędzia do drugiego albo podejmuje decyzję bez aktualnego obrazu sytuacji.
Nie musi to być największy problem organizacji. Ważne, żeby dało się wskazać początek i koniec procesu oraz osobę, która za niego odpowiada. Jeśli firma korzysta już z systemu rozwijanego latami, warto najpierw ustalić, czy ograniczenie leży w procesie, czy w samym rozwiązaniu. Piszemy o tym w artykule System działa, ale przestał nadążać. Rozwijać, przebudować czy wymienić?
Opisz przebieg: wejście, osoby, decyzje, dane, wynik
Opis procesu nie wymaga specjalistycznej notacji. Wystarczy pięć pytań:
- Wejście: co uruchamia proces? Zamówienie, zgłoszenie, zmiana planu?
- Osoby: kto bierze udział i kto odpowiada za wynik?
- Decyzje: w których momentach ktoś musi coś zatwierdzić albo wybrać?
- Dane: jakie informacje są potrzebne i gdzie dziś się znajdują?
- Wynik: co jest efektem i kto z niego korzysta?
Taki opis daje wspólny język. Lean Enterprise Institute pisze o mapowaniu strumienia wartości, że pozwala rozmawiać o procesie tym samym językiem i pokazuje powiązanie przepływu materiału z przepływem informacji. W projekcie systemu chodzi o to samo: zanim powstanie ekran, trzeba wiedzieć, jaka informacja ma na niego trafić i komu jest potrzebna.
Przykład: status zlecenia w firmie produkcyjnej
Poniższy przykład jest hipotetyczny. Służy pokazaniu pytań, a nie opisuje konkretnego klienta.
Firma produkcyjna ma trudność z ustaleniem aktualnego statusu zleceń. Handlowiec pyta kierownika produkcji, kierownik sprawdza tablicę na hali i arkusz, a klient czeka na odpowiedź. Zamiast zaczynać od pomysłu na „moduł statusów”, warto zapytać:
- Kto rejestruje zmianę statusu i w którym momencie?
- Gdzie ta informacja jest zapisywana i czy jest jedno miejsce, któremu wszyscy ufają?
- Kto z niej korzysta: produkcja, sprzedaż, klient?
- Kiedy informacja jest potrzebna i co się dzieje, gdy jej brakuje?
Odpowiedzi mogą pokazać, że problemem nie jest brak ekranu ze statusem, tylko brak momentu, w którym ktoś ten status aktualizuje. To zmienia zakres pierwszego etapu.
Karta pierwszego procesu
Zebrane informacje można zapisać na jednej stronie:
- Nazwa procesu.
- Właściciel: osoba odpowiedzialna za wynik.
- Obecny przebieg: kroki od wejścia do wyniku.
- Ograniczenie: miejsce, w którym praca się zatrzymuje.
- Wpływ na biznes: co firma traci albo ryzykuje.
- Dostępne dane: jakie informacje istnieją i gdzie.
- Oczekiwany rezultat: co ma działać inaczej.
- Zależności: inne systemy, działy i integracje.
- Pytania do rozpoznania: czego jeszcze nie wiemy.
Karta pomaga zebrać informacje przed rozmową z wykonawcą. Nie zastępuje analizy ani Discovery, ale skraca drogę do nich.
Po czym poznasz poprawę
Przed startem prac warto zapisać, jak rozpoznasz zmianę. Może to być czas od zgłoszenia do odpowiedzi, liczba pytań o status albo liczba ręcznych poprawek w danych. Najpierw zmierz stan obecny, nawet w przybliżeniu.
Deklarowanie oszczędności przed pomiarem niewiele daje. Punkt odniesienia pozwala po wdrożeniu sprawdzić, czy pierwszy etap spełnił cel, i na tej podstawie zdecydować o kolejnym.
Od pierwszego procesu do pierwszego zakresu
Opis jednego procesu wystarczy, żeby rozpocząć rzeczową rozmowę. Zdarza się, że firmy piszą do nas wprost: na tym etapie nie prosimy o wycenę, chcemy zrozumieć, jak wygląda współpraca. To dobry punkt wyjścia. O łączeniu procesów między działami przeczytasz też w artykule Biznesowy system operacyjny: jak połączyć procesy firmy?
Umów bezpłatną konsultację. W trakcie rozmowy, która trwa do 60 minut, poznajemy organizację, obecne narzędzia i główny problem. Po spotkaniu otrzymasz krótkie podsumowanie i proponowany następny krok: wycenę mniejszego projektu o jasnym zakresie, płatne Discovery przed wyceną dużego projektu albo uczciwą informację, że nie jesteśmy właściwym partnerem.
Jak oceniasz ten artykuł?
Twoja ocena:
średnia ocena 5 / 5. liczba ocen 1